Başım Havada!

Aklımın ve bedenimin arasındaki gerilim şiddeti, yaşlandıkça azalacağına artıyordu. Şimdi dedim,büyüdüm,  artık durulacak bu dalgaların yarattığı sarsıntılar. Olmadı, olamadı.

Kendimi tanımaya yöneldiğim ilk yıllar anlamaya, anlamlandırmaya çalışmakla geçti kendimde ve çevremde görüp dinlediklerimi. Anlamlandırmaya ilk adımlarımla birlikte kendimi teslim ettim göremediklerime ve duyamadıklarıma.

Her bulduğum bir bilmeceydi önceleri çözülmesi gereken benim için, sonra esas bulmacanın kendim olduğunu kavradım. Esas olan benim dışımdakiler değildi.

Şimdi sorarsanız bana ;

Neler değişti dünden bugüne :

Aslında hiçbirşeyle herşey arasında birşeyler değişti. Ne hiç’e , ne de her’e uzak,

Siyahla ile Beyaz arasındaki fark kadar. Kaçamak cevap vermek değil amacım ama,  aslında anlatabilecek çok şey de yok, huzursuzum aslında. Galiba değişimin öznesinden kaynaklanan bir huzursuzluk.

Birçok şey değişti fiziksel olarak, ancak bir tek şey var ki, onun değişimi aslında herşeyi değiştirdi.  

Ben,

Ben değişti,

Ben değiştim.

Hayat benden ibaretti, ben varsam vardı, yoksam yok. Anladığım kadar değil, yaşadığım kadar insandım.

Artık yaşatabildiğim kadar da.

Bulamadıklarım vardı, ardından üzüntülerim, matem dolu sessizliklerim.

Kendimi bilme çabam vardı. Yolumun başını ve yolun sonunu sorgulardım.

Yarınlara bırakabileceklerim için bitmek tükenmek bilmeyen enerjim vardı, daima güneş tam da gölgelerin göremediğim andaydı.

Bugün için de arayışlarım var artık, bugüne dair  görevlerim bekler şimdi.

Neleri değişmiş algıladım diye düşünürken, neler aynı kaldı benim için sorusu kurcaladı aklımı.

Yaşamak AŞK’mış, Aşkınlığa duyulan AŞK.

Acı içindeyken mutlu olmak

Yalnızken kendi kendinin dostu olmak

Kalabalıkta eksiğini bulmak

Onunla tamamlanmak

Sonra beraber eksik kalmak

…

Sonra başkaldırmak da insanlıkmış, köle olmamak da, köle kalmamak da.

Düzene  saygı gösterip, kabullenip parçası olmak da, fakat bir o kadar da

görmek , gördüğüne göz yummamak da insanlıkmış.

Gördüğünün ardındakileri düşünerek anlamlandırmaya çalışmak da…

Aşk değişmedi, kendimi anlamak , insana ve insanlığa olan inanç ve hayranlık değişmedi. Arayışlarım değişmedi, bulamadıklarım hala aynı kaldı. Ancak İnsanlığın İnsan’dan beklentisi, öncelikle kendisinin değişime açık olmasıdır. Dün  kendisinin değişimi için çalışan , bugün değişen olduğu kadar değiştiren de olmalıdır.  Kendi özünün gürlüğüne ulaşan insanın , fikir özgürlüğü davasında artık toplumun düzensizliğine de  başkaldıran olma vakti de gelmiştir artık.

Başım havada…

A.Serhat Demirel

14.03.2013,Beyoğlu