Düşmesen yere....

Düşmesen yere, kirlenmesen, hep havada kalsan... Gönlümden geçeni bilmek istersen eğer, yerle gök arasında senin yerin aslında, ne toprağın kahverengine, ne de gökyüzünün mavisine aitsin. Sen beyazsın, bembeyaz... Hep öyle kalmalısın. Sen tek başınasın havada, yalnızlığın asaletinin sembolü,düştüğünde sen, senlikten çıkıp, birşeylerin parçası oluyorsun. Bense seni havada serseriyken seviyorum.

Senin yeryüzündeki çirkinlikleri örttüğünü söylerler... Peh işin gücün yok, sanki birşeyleri düzeltmek için geliyorsun buralara...

Karlı bir İstanbul Günü, 2014